شعر درخت و پولاد

hseq در صنعت ساختمان


درخت و پولاد


 

صدها درخت افتاد، تا این برج پولاد،

سربرکشید،

            ای داد ازین بیداد فریاد!

دیگر، پرستو، گل، چمن، پروانه، شمشاد؛

رفتند ازیاد... !

فرداست،- خواهی دید- کزاین‌گونه، هرسوی،

انسان هزاران برج پولادین برافراشت.

فرداست،- می‌بینی- که با نیروی دانش،

هم آب را دوخت!

هم سنگ را کاشت!

 

آنک!

     ببین!  از پایگاه ماه برخاست،

-        چون زنگیان تیغ درمشت،

” ناهید“ را کشت!

” بهرام“ را برخاک انداخت!

” خورشید“ را از طاق برداشت.

 

-        ای سایبانت برج پولاد،

تاج غرورت بر سر، از خودکامگی مست!  

کارت، نه آن

               راهت، نه این است.

 

فرزانه استاد!

با من بگو، در عمق این جان‌های تاریک،

کی می‌توان نوری برافروخت؟

یا روی این ویرانه‌ها،

کی می‌توان صلحی برافراشت؟!

 

ای جنگل آهن به تدبیر تو آباد!

کی می‌توان در باغ این چشمان گریان،

روزی نهال خنده‌ای کاشت؟

 

جای به چنگ آوردن ماه،

یا پنجه افکندن به خورشید،

                             کی می‌توان،

                                      کی می‌توان،

کی می‌توان،

دل‌های خونین را از روی خاک برداشت؟

 

                                                                      زنده یاد - فریدون مشیری

/ 0 نظر / 55 بازدید